Z dzienniczka Św. Faustyny Kowalskiej

Św. Faustyna Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 roku w Głogowcu, jako trzecia z dzieci, w biednej, lecz pobożnej rodzinie chłopskiej. Od dzieciństwa odznaczała się pobożnością, umiłowaniem modlitwy, pracowitością i posłuszeństwem oraz wielką wrażliwością na ludzkie biedy. Jako szesnastoletnia dziewczyna opóściła dom rodzinny, by na służbie zarobić na własne utrzymanie i pomóc rodzicom. Kiedy odczuła w swej duszy głos powołania, rodzice nie zgodzili się na jej wstapienie do klasztoru. Ale św. Faustyna nie cofa się, puka do wielu furt zakonnych, az 1-go sierpnia 1925 roku przekracza próg klauzury w klasztorze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie. Spędziła czas w Nowicjacie w Krakowie i tam pod obecnością biskupa s. Responda składa pierwsze śluby, a potem po pieciu latach śluby wieczyste: czystości,ubóstwa, posłuszeństwa. Na zewnątrz nic nie zdradzało jej bogatego i mistycznego życia.

Wykonywała swoje czynności z entuzjazmem,obserwowała z wiarą wszystkie reguły życia religijnego, żyła w skupieniu i cichości, w tym samym czasie była spontaniczna, pogodna pełna uczuć i bezinteresowności wobec bliźnich.

Całe swoje życie dążyła do pełniejszego zjednoczenia z Bogiem, współpracowła aktywnie z Jezusem dla zbawienia dusz. Bóg obdarzył ją wielkimi darami, a ona nieustannie walczyła na drodze doskonałości chrzescijańskiej. Surowy styl życia i ścisły post, który sobie narzuciła jeszcze przed wejsciem do zgromadzenia, osłabiły jej organizm tak, iż jako postulantka została skierowana do Skolimowa, miejscowości blisko Warszawy, dla polepszenia warunków zdrowotnych.

św. Faustyna ofiaruje swoje życie za grzesznikow i z tego powodu znosi liczne cierpienia dla zbawienia dusz. W ostatnich dniach jej życia zwiekszają się też cierpienia wewnętrzne i fizyczne; pojawia się gruźlica, która atakuje płuca i przewód pokarmowy. Z tego powodu dwa razy dostaje się do sanatorium na okres kilku miesięcy na Prądnik, blisko Krakowa. Jest całkowicie zniszczona fizycznie, ale też dojrzała duchowo, zjednoczona mistycznie z Bogiem, umiera w atmosferze świętości 5-go października 1938 roku, w wieku 33 lat, w tym 13 lat życia religijnego.

Zostaje pochowana na cmentarzu w Zgromadzeniu w Krakowie, ale podczas procesu informacyjnego i ogłoszenia jej błogosławioną, szczątki zostają przeniesione do kaplicy zakonnej.

Jezus powierzył tej prosto ufającej Bogu dziewczynie, wielka misję:

głosić całemu światu o Miłosierdziu Bożym.

 

"Dziś wysyłam ciebie do całej ludzkości z moim miłosierdziem. Nie chcę karać zbolałej ludzkości, ale pragnę ją uleczyć, przytulając ją do swego miłosiernego serca".

"Jesteś sekretarką mojego miłosierdzia, wybrałem cię na ten urząd w tym i przyszłym zyciu".

"żądam...abyś dawała duszom poznać moje wielkie miłosierdzie, jakie mam dla nich, i zachęcała je do ufności w przepaść mojego miłosierdzia".

 

Misja św. Faustyny opiera się na najpiękniejszej prawdzie wiary: miłości miłosiernej Boga do człowieka. Kult Miłosierdzia Bożego opiera się na ufności w nieskończoną dobroć Boga i uczynkach miłosierdzia względem bliźniego.